เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เหวินจิ่นเกอกลับมายังจวนโหวอันติ้ง ประจวบเหมาะกับพบเหวินจิ่นเยวี่ยพาลูกกลับมาที่หน้าประตูพอดี เมื่อเห็นนางสีหน้าเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ช่วงเวลานี้คงใช้ชีวิตได้ไม่เลวทีเดียว~
“พี่สาวใหญ่~” เหวินจิ่นเยวี่ยเดินเข้ามาข้างหน้าพลางย่อกายคารวะเล็กน้อย
“ข้างนอกลมแรง พาลูกมาด้วยนี่! รีบเข้าไปข้างในเถอะ!” น้ำเสียงของเหวินจิ่นเกอไม่เย็นชาและไม่กระตือรือร้น เหวินจิ่นเยวี่ยขานรับเสียงเบาแล้วเดินตามเข้าไปด้วยกัน
เฒ่าชราผู้นี้เหวินในวัยนี้ร่างกายยังนับว่าแข็งแรงดี ย่อมปรารถนาให้ลูกหลานเต็มบ้านเป็นที่สุด ทว่ายามนี้จวนโหวกลับมีเพียงคุณหนูสองคนออกเรือนไป หลานชายหลายคนต่างก็ยังไม่มีผู้ใดเป็นฝั่งเป็นฝา ในใจจึงร้อนรุ่มกระวนกระวายยิ่งนัก~
“ไอ้หยา เหลนตัวน้อยของข้ากลับมาแล้วรึ!” เฒ่าชราผู้นี้เหวินโปรดปรานทารกตัวน้อยเช่นนี้ที่สุด เมื่อเห็นเหวินจิ่นเยวี่ยอุ้มลูกเข้ามาก็รีบสั่งให้คนอุ้มมาให้นางดูทันที
“เพิ่งจะไม่ได้เจอกันกี่วันกันเชียว กลับโตจนแข็งแรงจ้ำม่ำถึงเพียงนี้แล้ว!” เฒ่าชราผู้นี้เหวินหยอกเย้าเด็กน้อยไปพลางเอ่ยขึ้นไปพลาง