กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากออกมาจากตำหนักโซ่วอันของไทเฮา ฮองเฮาก็พาสามแม่ลูกมุ่งหน้าไปยังตำหนักเฟิ่งอี๋ ส่วนบริเวณไม่ไกลจากตำหนักโซ่วอัน นางกำนัลตัวเล็ก ๆ ที่ดูไม่สะดุดตาผู้หนึ่งก็ค่อย ๆ หลบฉากจากไปอย่างเงียบเชียบ
“พระสนมเต๋อเหนียงเหนียง เพลาปกติไทเฮามิเคยเป็นฝ่ายเรียกพบคุณหนูตระกูลสูงบ้านใดก่อนเลยนะเพคะ พระองค์ว่าเหตุใดไทเฮาถึงได้โปรดปรานเหวินจิ่นเกอถึงเพียงนี้เล่าเพคะ” นางกำนัลคนหนึ่งประคองพระสนมเต๋อเดินทอดน่องอยู่ภายในตำหนักเฉาหยาง พลางเอ่ยข้อสงสัยของตนออกมา
“ยายแก่คนนี้จัดเจนยิ่งนัก! เบื้องหน้าทำทีว่าอยากพบหน้าบุตรสาวของอ๋องผิงชาง ทว่าแท้จริงกลับพ่วงเรียกตัวเหวินจิ่นเกอเข้าวังมาด้วย ใครต่างก็รู้ว่าเซี่ยหมิงหยวนได้รับความสำคัญจากองค์จักรพรรดิ ยามนี้ยังมีหน้าที่สั่งสอนบุตรราชาอีกด้วย!” พระสนมเต๋อมองไปยังท้องฟ้าเบื้องนอกกำแพงวัง องค์จักรพรรดิทรงมีบุตรราชาที่เติบใหญ่ถึงวัยผู้ใหญ่แล้วสามพระองค์ หลายปีมานี้กลับทำเพียงแต่งตั้งเป็นอ๋องโดยมิได้มีความเคลื่อนไหวอื่นใดอีก หรือว่า...
สายตาของพระสนมเต๋อพลันเปลี่ยนเป็นเฉียบคมขึ้นมาทันควัน...
“มิน่าเล่า” พระสนมเต๋อรำพึงกับตนเอง
“เหนียงเหนียง พระองค์ตรัสอะไรกันหรือเพคะ” นางกำนัลมีความสงสัยอยู่บ้าง