ตอนที่ 168 ได้รับการช่วยเหลือ

“จิ่นเกอ...” เซี่ยหมิงหยวนกับอวิ๋นเซินและอวิ๋นอี้ต่างแยกย้ายนำคนแบ่งออกเป็นสามทางเพื่อออกตามหา

ด้านเหวินจิ่นเกอเพราะอาการบาดเจ็บที่เท้าทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวก ทว่ากลับจำต้องค่อย ๆ ก้าวเดินออกไป เมื่อครู่เพียงแมวราตรีตัวหนึ่งก็ทำให้นางขนพองสยองเกล้าแล้ว หากยังต้องพบเจอกับสิ่งอื่นอีก ในป่าลึกดงดิบเช่นนี้ย่อมร้องเรียกฟ้าฟ้าไม่ขาน ร้องเรียกดินดินไม่ตอบเป็นแน่แท้...

“เซี่ยหมิงหยวนตกลงรู้หรือไม่ว่าข้าเกิดเหตุ ตกลงได้มาตามหาข้าหรือไม่กันแน่” เหวินจิ่นเกอหลังจากพลัดตกลงมาก็รู้สึกว่าตนเองอยู่ที่นี่มาเนิ่นนานแล้ว เสียงประหลาดนานาชนิดที่ดังขึ้นรอบป่าเขาเป็นครั้งคราวช่างทำให้นางกระวนกระวายใจยิ่งนักจริง ๆ