กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 178 ให้โอกาสผมอีกสักครั้ง
ซือจิ่งเหนียนทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ อย่างแรง สองมือกุมทึ้งผมไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เล็บแทบจะจิกเข้าไปในหนังศีรษะ
ความสำนึกผิดและความกลัวอันมหาศาลซัดสาดเข้าท่วมท้นร่างของเขาดั่งระลอกคลื่น ทำให้เขาแทบจะขาดใจตาย
เขานึกถึงรอยแผลเป็นบนแขนของอีนั่วที่รับมีดแทนเขา นึกถึงราตรีสงัดนับครั้งไม่ถ้วนที่เธอเฝ้ารออยู่ในเรือนหอ นึกถึงความสิ้นหวังตอนที่เธอถูกเขาโยนลงไปในทะเล
สิ่งที่เขาติดค้างเธอ มิใช่เพียงแค่ช่วงวัยเยาว์สิบสองปี ทว่าเป็นชีวิตจริง ๆ หนึ่งชีวิต
“ฉัน...”
ริมฝีปากของเขาสั่นระริก ขอบตาแดงก่ำอย่างไม่อาจควบคุม สองเข่าทรุดคุกเข่าลงไปโดยไม่รู้ตัว
“ฉันผิดไปแล้ว... นั่วนั่ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ...
เขานึกถึงแผลเป็นน่าเกลียดบนมือของอีนั่ว
มีรอยหนึ่งที่ทิ้งไว้ตอนช่วยชีวิตเขา