กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 177 ผมผิดไปแล้ว... นั่วนั่ว
สุดท้ายเจ้าหน้าที่สงสารฉัน ถึงยอมให้ฉันถ่ายรูปไว้ก่อนแล้วค่อยตัดต่อรูปนายใส่เข้าไป
ตอนที่ฉันตัดต่อ ฉันตั้งใจเลือกรูปตอนที่นายดูสง่างามภาคภูมิที่สุด แต่พอกลับมาดูทีหลัง กลับรู้สึกว่ามันช่างประชดประชันสิ้นดี!”
น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ
“แต่งงานกันสามปี หนึ่งพันกว่าวันและเดือน ฉันเฝ้าบ้านว่างเปล่าอยู่คนเดียว ทุกวันทำอาหารที่นายชอบ อุ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็เททิ้งลงถังขยะทั้งหมด
เตรียมเสื้อผ้าที่นายต้องสวม รีดแล้วรีดอีก ขอแค่นายกลับบ้านก็จะมีเสื้อผ้าสะอาดสบายตัวพร้อมใส่
แต่นายล่ะ
แต่งงานกันสามปีหลบหน้าไม่ยอมเจอ หลบฉันเหมือนหลบตัวกาลกิณี
ตอนนั้นฉันยังไร้เดียงสา คิดว่าขอแค่ฉันว่าง่าย ขอแค่พวกเรา