เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไอเย็นในฝ่ามือของหลินเซี่ยว ผ่านไปเนิ่นนานถึงค่อยๆ จางหายไป
อันอันจูงมือเขาไว้ตลอดทาง กระทั่งกลับมาถึงศาลเจ้าร้างก็ยังไม่ยอมปล่อย
ผ่านไปอีกหลายวัน พืชพรรณในหุบเขาก็เริ่มผลัดเปลี่ยนสีสันอย่างเงียบงัน ยอดไม้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองก่อน จากนั้นพอลมสารทฤดูพัดกวัดแกว่งผ่านไป ใบไม้แห้งก็ปลิวหมุนคว้างร่วงหล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้น ยามตื่นนอนในตอนเช้าตรู่ ซอกหินจะจับตัวเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวบางๆ ชั้นหนึ่ง อันอันเหยียบย่ำลงไป เกิดเสียงดัง "กร๊อบ" คล้ายกับเหยียบเปลือกน้ำตาลจนแตกละเอียด
แต่ที่ลานหน้าหมู่บ้านกลับไร้ซึ่งความคึกคักเหมือนวันวาน
นายพรานหลายคนนั่งยองๆ อยู่ใต้ต้นไม้เฒ่า บางคนใช้กิ่งไม้เขี่ยดินเล่น บางคนกอดคันธนูเปล่าพลางทอดถอนใจ
"วิ่งเสียเที่ยวไปอีกวันแล้ว"
"อย่าว่าแต่วันเดียวเลย นี่มันสิบกว่าวันเข้าไปแล้ว ข้าตระเวนตั้งแต่เนินฝั่งตะวันออกไปจนถึงลำห้วยทิศตะวันตก แม้แต่ขนกระต่ายสักเส้นก็ยังไม่เห็น"