เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงหมาป่าหอนคำรนระลอกที่สองดังติดตามมาติดๆ ใกล้กว่าเดิม และโหยหวนเสียดแทงจิตใจยิ่งกว่าเดิม
"อย่าเพิ่งขยับ!"
จางเหิงผุดลุกขึ้นยืนฉับพลัน คว้าดึงอันอันมาไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว ตวัดมือปลดคันธนูล่าสัตว์ลงมา บรรดานายพรานที่เหลือต่างก็กระจายตัวออกอย่างรวดเร็ว ยืนหันหลังชนกันน้าวสายธนูจนตึงเปรี๊ยะ คมลูกศรแหลมคมหันชี้ตรงไปยังป่าต้นโอ๊กอันมืดครึ้มพร้อมเพรียงกัน
"อยู่ทางด้านหน้าฝั่งซ้าย!"
"ฟังเสียงแล้วคล้ายเป็นหมาป่าตัวใหญ่"
"เสียงร้องนี้ไม่ปกติ ไม่แน่ว่าอาจไม่ได้มีแค่ตัวเดียว!"
ใบไม้ร่วงถูกลมภูเขาพัดหมุนคว้าง กวาดเฉียดผ่านรากไม้จนเกิดเสียงเสียดสีซ่าๆ ยิ่งมองไม่เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ในป่า หัวใจของทุกคนก็ยิ่งเกร็งตึง
จางเหิงย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง สายน้าวธนูในมือก่งจนสุด เอ่ยเสียงต่ำว่า "อันอัน อยู่ข้างหลังข้าไว้ พอหมาป่าโผล่หัวออกมา เจ้าจงรีบวิ่งหนีลงเขาไปทันที ห้ามหันกลับมามองเด็ดขาดนะ"
แต่อันอันกลับเอียงศีรษะเล็กๆ ตั้งใจเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง
เสียงหอนโหยหวนแต่ละเสียงเมื่อลอยเข้าหูคนอื่น ให้ความรู้สึกน่าขนพองสยองเกล้า ทว่าเมื่อลอยเข้าสู่หูของนาง กลับเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญวิงวอนขาดๆ หายๆ