เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"หายไปตั้งแต่เมื่อไร? เห็นตัวครั้งสุดท้ายที่ไหน?"
สิ้นเสียงของจางเหิง ผู้คนที่อยู่รอบข้างก็กรูกันเข้ามาล้อมทันที
ฮูหยินหวังหอบหายใจจนตัวโยน เกาะแขนเขาไว้พลางหลั่งน้ำตาไม่ขาดสาย "เพิ่ง... เพิ่งจะเมื่อครู่นี้เอง! ข้าพาเขาไปโขกศีรษะหน้าหลุมศพ ขากลับรู้สึกเหนื่อยล้า จึงแวะพักใต้ต้นหวยเฒ่าทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน เดิมทีเขาก็กำลังจับผีเสื้ออยู่ตรงหน้าข้าแท้ๆ ข้าก้มหน้าดื่มน้ำเพียงอึกเดียว พริบตาเดียวคนก็หายไปแล้ว!"
"เด็กโตแค่ไหน?"
"สี่ขวบ ยังสูงไม่ถึงเอวของข้าเลย สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงิน รองเท้าหัวเสือ..." ฮูหยินหวังพูดพลางน้ำตาก็ยิ่งร่วงรินหนักขึ้น "เขาไม่รู้จักทางแถวนี้! หลังหมู่บ้านนี้ยังติดกับภูเขา หากไปเจอสัตว์ร้ายเข้า ข้าจะไปสู้หน้าพ่อแม่เขาได้อย่างไรกัน!"
"อย่าเพิ่งร้องไห้เลย เด็กยังวิ่งไปได้ไม่ไกลหรอก"
จางเหิงหันตัวกลับมา ตะโกนสั่งการผู้คนเสียงดังลั่น "สองคนไปตามทางดินหน้าหมู่บ้าน ดูว่าเด็กเดินไปทางตำบลหรือไม่! ส่วนคนที่เหลือให้แยกย้ายกัน เนินดินฝั่งทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ช่องเขาหลังหมู่บ้าน ริมลำธาร ล้วนค้นหาให้หมด! ซอกคูคันดินห้ามตกหล่นแม้แต่จุดเดียว!"
เหล่าชายฉกรรจ์ที่เมื่อครู่ยังช่วยกันแบกท่อนไม้และเหลาเสาไม้ต่างพาวางงานในมือลงทันที
"ข้าจะไปริมลำธาร!"
"ข้าจะไปหาแถวช่องเขา!"