เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รถม้าค่อยๆ แล่นห่างออกไปตามถนนดินเชิงเขา ฝุ่นสีเหลืองที่ล้อรถบดตลบขึ้นมายังไม่ทันจางหาย อันอันก็แหงนใบหน้าน้อยๆ ขึ้น กระตุกชายเสื้อของหลินเซี่ยวเบาๆ
"ท่านพ่อ โจรภูเขาที่หลงจู๊เฉียนบอก จะมาที่หมู่บ้านของพวกเราหรือไม่เจ้าคะ?"
หลินเซี่ยวทอดสายตามองเงาเทือกเขาซีซานอันสลับซับซ้อน ฝ่ามือกดลงบนไม้เท้าไม้เนื้อหยาบ
"ไม่แน่"
อันอันเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกหนึ่งประโยค
"แต่ต้องระวังป้องกันไว้"
แม่หนูน้อยกะพริบตาปริบๆ สองที พยักหน้าอย่างแรง "เช่นนั้นตอนกลางคืนอันอันจะไม่วิ่งซุกซน จะอยู่เฝ้าเสบียงอาหารกับท่านพ่อเจ้าค่ะ"
หลินเซี่ยวหลุบตามองนาง
หน้าประตูศาลเจ้าร้างมีสมุนไพรตากเรียงรายอยู่เป็นแถว ด้านข้างมีนกติ๊ดสองสามตัวกำลังจิกกินเมล็ดหญ้าที่ตกกระจัดกระจาย อันอันยืนอยู่ข้างเสื่อกก ความสูงยังไม่เท่าไม้เท้าของเขาด้วยซ้ำ แต่คำว่า 'เฝ้าเสบียงอาหาร' กลับเอ่ยออกมาอย่างจริงจังเป็นพิเศษ
หลินเซี่ยวยื่นมือไปลูบขยี้กลุ่มผมบนกระหม่อมของนางเบาๆ