เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รถม้าค่อยๆ จอดลงอย่างมั่นคงที่หน้าศาลเจ้าร้าง
ลูกจ้างผู้บังคับม้ารั้งสายบังเหียน กระโดดลงมาก่อนเพื่อยกม้านั่งวางเทียบ ม่านรถถูกเลิกขึ้น ชายร่างเตี้ยท้วมสวมเสื้อผ้าแพรสีน้ำตาลอมม่วงคนหนึ่งจับขอบประตูรถแล้วก้าวลงมา เงยหน้าขึ้นมองเห็นสมุนไพรที่เกลี่ยตากไว้บนเสื่อไม้ไผ่หน้าลานอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ดวงตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันใด
"ดอกสายน้ำผึ้งหอมดีจริงๆ!"
อันอันนั่งยองๆ อยู่ข้างเสื่อไม้ไผ่ แหงนใบหน้าน้อยๆ ขึ้นมองเขา
"ท่านลุง ท่านก็มารับซื้อสมุนไพรเหมือนกันหรือเจ้าคะ?"
"ใช่แล้ว ข้ามารับซื้อสมุนไพร"
ชายผู้นั้นยิ้มอย่างเป็นมิตรพลางเหลือบมองเข้าไปในศาลเจ้าร้างแวบหนึ่ง "ขอถามหน่อยเถิด ที่นี่คือที่พักของอาใบ้ใช่หรือไม่?"
อันอันพยักหน้า หันกลับไปตะโกนเรียกเข้าไปในศาลเจ้า "ท่านพ่อ มีคนมาหาเจ้าค่ะ!"
หลินเซี่ยวกำลังนั่งเก็บสมุนไพรกระดูกต่อที่ตากแห้งแล้วอยู่ใต้หน้าต่าง ได้ยินเสียงจึงวางสมุนไพรลง ใช้ไม้เท้ายันกายลุกขึ้นยืน
ชายสวมเสื้อผ้าแพรสีน้ำตาลอมม่วงรีบเดินเข้ามาต้อนรับถึงหน้าประตู ประสานมือคารวะพลางเอ่ยว่า "ผู้น้อยเฉียนทง เป็นหลงจู๊ร้านยาหุยชุนถังในตำบล บุ่มบ่ามมาเยือนถึงที่ ขออาใบ้อย่าได้ถือสาเลย"