เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชาวบ้านผู้นั้นพลิกดูใบไม้ แล้วเด็ดก้านอ่อนออกมาท่อนหนึ่ง แตะที่ปลายลิ้นชิมเบาๆ ตื่นเต้นจนเสียงเปลี่ยนไป
"หญ้าห้ามเลือด! เป็นหญ้าห้ามเลือดจริงๆ ด้วย!"
คนด้านข้างเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ "นี่มิใช่เพียงหญ้าป่าที่มีให้เห็นเกลื่อนกลาดในภูเขาหรอกรึ?"
"หญ้าป่าอะไรกัน!" เขารีบนั่งยองๆ ลง แหวกเถาวัลย์ด้านข้างออก "พวกเจ้าดูสิ ตรงนี้คือสมุนไพรกระดูกต่อ สูงขึ้นไปอีกยังมีดอกสายน้ำผึ้ง หาบเร่ของข้าเข้าออกในตำบลอยู่บ่อยๆ สิ่งเหล่านี้ข้าเคยเห็นในร้านขายยา ล้วนเป็นสมุนไพรที่เป็นที่ต้องการอย่างยิ่งทั้งนั้น!"
เขายิ่งมองก็ยิ่งตื่นเต้น เด็ดดอกสายน้ำผึ้งดอกหนึ่งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ประคองไว้บนฝ่ามือให้ทุกคนดู
"ดอกสายน้ำผึ้งที่ร้านยาในตำบลรับซื้อ ส่วนใหญ่เป็นพันธุ์ที่เพาะปลูกในไร่นา ที่ตรงนี้อยู่ใต้ร่มเงาหันรับแดด ดินยังแฝงไอหินผา สมุนไพรที่เติบโตขึ้นมา สรรพคุณทางยาย่อมกล้าแข็งกว่าที่ปลูกตามเรือกสวนไร่นามากนัก"
"กล้าแข็งกว่ามากเท่าใดรึ?" มีคนรีบถามขึ้น
พ่อค้าเร่ยื่นสองนิ้วออกมา ทำท่าเปรียบเทียบ
"ดีกว่าเท่าตัวเป็นอย่างน้อย! สรรพคุณทางยาเต็มเปี่ยม ร้านขายยาย่อมแย่งกันรับซื้อ ราคาจึงย่อมกดไม่ลง"
"มีราคาค่างวดถึงเพียงนี้เชียวรึ?"