เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อหลี่ซื่อคุกเข่าลงเช่นนี้ เหล่าสมุนชั่วเจ็ดแปดคนที่อยู่ข้างหลังก็คล้ายถูกถอดกระดูกออกไปจนสิ้น
"เคร้ง!"
ท่อนไม้พลองร่วงหล่นลงพื้นระเนนระนาด
บางคนเข่าอ่อน ทรุดคุกเข่าตามลงไปด้วย บางคนยังอยากจะฝืนทน แต่พอเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับสายตาของหลินเซี่ยว ฟันก็สั่นกึกๆ ทันที ทรุดลงไปคุกเข่ากระแทกพื้นเสียงดัง "ตุ้บ"
"อย่า... อย่าฆ่าข้าเลย..."
"ข้าแค่ตามมาเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับข้าเลยนะ!"
"เป็นหลี่ซื่อ! หลี่ซื่อเป็นคนเรียกพวกเรามา!"
กลุ่มคนที่เมื่อครู่ยังปิดล้อมประตูศาลเจ้าร้องตะโกนจะฆ่าจะแกง บัดนี้กลับเบียดเสียดกันเป็นก้อน แต่ละคนก้มหน้าก้มตา สั่นเทาดั่งตะแกรงร่อนข้าว ถึงกับไม่มีใครกล้าเงยหน้ามองหลินเซี่ยวอีกแม้แต่คนเดียว
ใบหน้าของหลี่ซื่อเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับขาวซีด
ความเปียกชื้นที่เป้ากางเกงไหลเยิ้มลงมาตามต้นขา กลิ่นเหม็นสาบฉุนกึกโชยเข้าจมูก เขาประสานทั้งความอับอายและความหวาดกลัว อยากจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมากอบกู้หน้าตาไว้สักสองสามส่วน ทว่าสองมือยันพื้นลองดูถึงสองครา แข้งขากลับยังคงอ่อนระทวยไม่ยอมฟังคำสั่ง