เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ปัง——"
บานประตูศาลเจ้าที่เดิมทีก็ง่อนแง่นจวนเจียนจะพังอยู่แล้วถูกกระแทกปลิวเข้ามาด้านในอย่างแรง บานประตูครึ่งหนึ่งกระแทกเข้ากับผนัง เศษไม้ผุพังกระเด็นเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกทิศ
ท่านหมอเฉินตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง กล่องยากระแทกโต๊ะบูชาเสียงดัง 'ตึง'
เหล่าสมุนชั่วเจ็ดแปดคนกรูแถวกันเข้ามา แต่ละคนถือท่อนไม้หนาเตอะ ปิดกั้นประตูศาลเจ้าอันคับแคบไว้จนแน่นขนัด บางคนเอาท่อนไม้เคาะฝ่ามือ บางคนยกเท้าเตะเศษกระเบื้องแตกบนพื้น บนใบหน้าล้วนมีแต่ไอสังหารเหี้ยมเกรียม
หลี่ซื่อที่เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้ายผลักคนที่ขวางอยู่ข้างหน้าออกไปแรงๆ ทีหนึ่ง
"หลีกทางให้บิดาให้หมด!"
บนใบหน้าของเขายังคงหลงเหลือรอยเขียวช้ำจากการเสียเปรียบคราวก่อน หางตาข้างหนึ่งบวมเป่งจนเป็นสีม่วงคล้ำ ยามก้าวข้ามเข้ามาในศาลเจ้าร้าง เขากวาดสายตามองรอบหนึ่งก่อน จากนั้นก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสองร่างข้างกองฟางในทันที
อันอันเบียดชิดติดกับหลินเซี่ยวแน่น
นางตัวเล็ก ร่างกายทั้งร่างแทบจะซ่อนอยู่ข้างวงแขนของหลินเซี่ยว เผยให้เห็นเพียงใบหน้าน้อยๆ ที่ซีดขาว ผมแกละสองข้างสั่นระริกเบาๆ ตามจังหวะหายใจของนาง แต่มือน้อยๆ ที่กุมนิ้วมือของหลินเซี่ยวไว้กลับไม่ยอมปล่อย