เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อันอันยืดคอยาว มองแล้วมองเล่าไปทางปลายทางเดินในหมู่บ้าน
ลมภูเขาพัดพาใบไม้แห้งกลิ้งผ่านหน้าประตู แต่บนทางเดินก็ยังคงไร้เงาผู้คน
นางกลับไม่ร้อนใจเลยแม้แต่น้อย นั่งยองๆ กลับลงไปบนธรณีประตู สองมือน้อยๆ เท้าคาง ปากก็พร่ำบ่นพึมพำ "ใกล้ถึงแล้ว ใกล้ถึงแล้ว เจ้านกกระจอกสีเทาบอกว่าท่านหมอเฉินเพิ่งจะเดินอ้อมต้นหวยเฒ่ามา เจ้านกกระจอกสีเหลืองบอกว่าเขาเดินช้า เพราะกล่องยาชนขาอยู่ตลอดเวลา"
หลินเซี่ยวพิงกองฟาง ได้ยินดังนั้นก็เงยตาขึ้นมองนาง
อันอันยิ้มตาหยีให้เขา "อาใบ้ไม่เชื่อหรือเจ้าคะ?"
หลินเซี่ยวส่ายหน้า
เขาหาใช่ไม่เชื่อ เพียงแต่เห็นนางพูดจาเป็นตุเป็นตะ ถึงขั้นรู้ว่ากล่องยาของท่านหมอเฉินชนโดนขาข้างไหน จึงรู้สึกขบขันอยู่บ้าง
อันอันกำลังจะเอ่ยต่อ ด้านนอกศาลเจ้าพลันมีเสียงฝีเท้าไม่ช้าไม่เร็วดังขึ้น
"น้องหลิน ข้ามาเปลี่ยนยาให้เจ้าแล้ว"
เสียงของท่านหมอเฉินดังลอยเข้ามาก่อน จากนั้นร่างซูบผอมร่างหนึ่งก็ก้าวข้ามธรณีประตูที่ชำรุดทรุดโทรมเข้ามา ในมือถือกล่องยาเก่าครึ่งๆ กลางๆ ใบนั้นมาด้วยจริงๆ