เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงหัวเราะเยาะครึกครื้นด้านนอกศาลเจ้าร้างค่อยๆ ลอยห่างออกไป ฝุ่นดินที่ตลบอบอวลขึ้นบนทางเดินในหมู่บ้านก็ค่อยๆ ทิ้งตัวสงบลง
ชาวบ้านหลายคนถ่มน้ำลายตามหลังไปทางทิศที่หลี่ซื่อวิ่งหนีไปอีกสองคำ ถึงค่อยแบกจอบแยกย้ายกันกลับไป ก่อนจากไป ยังช่วยพยุงบานประตูศาลเจ้าที่เอียงกะเท่เร่ให้อันอันอีกด้วย
อันอันกอดขากวางโร ยืนแอบอยู่หลังประตู ชะโงกหัวกลมๆ เล็กๆ ออกไปครึ่งหนึ่ง
นางมองดูอยู่นาน จนกระทั่งมองไม่เห็นกางเกงขาดๆ ของหลี่ซื่ออีกต่อไป ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอกเฮือกใหญ่
"คนเลววิ่งหนีไปแล้ว"
ตรงซอกโคนกำแพงมีเสียงร้องจี๊ดๆ แผ่วเบาดังขึ้นมาเป็นระลอก
หนูสีเทาสองสามตัวมุดออกมาจากหลังกองหญ้า หนวดกระดิกไหวไปมา วิ่งวนเวียนอยู่รอบปลายรองเท้าของนาง เจ้าหนูสีเทาตัวเล็กที่กัดดุเดือดที่สุดเมื่อครู่วิ่งอยู่หน้าสุด ในปากยังคาบเศษผ้าขาดชิ้นเล็กๆ ที่ฉีกมาจากขากางเกงของหลี่ซื่อไว้
มันแหงนหน้าขึ้น สะบัดหัวไปมาอย่างภาคภูมิใจ
"จี๊ดๆ! จี๊ด!"
อันอันฟังแล้วก็ยิ้มจนตาหยี นั่งยองๆ อยู่บนธรณีประตู เอ่ยชมมันเสียงเบา "เจ้าเก่งที่สุดเลย กัดจนเป็นรูใหญ่เบ้อเริ่มเชียว"