เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อันอันกอดขากวางโรที่ยังอุ่นกรุ่นท่อนนั้น กระโดดโลดเต้นไปตามทางจากหน้าหมู่บ้านกลับมายังศาลเจ้าร้าง
ขากวางโรหนากว่าแขนเล็กๆ ของนางเสียอีก สองมือน้อยๆ กอดรัดไว้แน่น ด้วยกลัวว่าจะหล่นลงพื้น บนเนื้อยังคงมีไอร้อนระอุ คราบเลือดมันเยิ้มเปรอะเปื้อนสาบเสื้อตรงหน้าอกของนางไปหย่อมเล็กๆ แต่นางกลับไม่รังเกียจว่าสกปรก มัวแต่ก้มหน้าปกป้องมันไว้ วิ่งไปไม่กี่ก้าวก็หยุดทีหนึ่ง แล้วประคองอุ้มเข้าสู่อ้อมอกใหม่อีกครา
"อาใบ้เจ้าคะ!"
ยังไม่ทันก้าวข้ามธรณีประตูศาลเจ้า นางก็ส่งเสียงร้องเรียกอย่างแจ่มใส
ภายในศาลเจ้าร้างเงียบสงัด
เขาชื่อหลินเซี่ยว
ตัวอักษรสองตัวนี้ คือตอนที่อันอันถามชื่อเขาเป็นครั้งแรก เขาหักกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง แล้วลากเส้นเขียนลงบนขี้เถ้าไฟทีละขีดทีละเส้น อันอันไม่รู้หนังสือ เพียงรู้สึกว่ารอยคดเคี้ยวสองรอยนั้นดูสวยงาม นั่งยองๆ ข้างๆ เลียนแบบตามอยู่นานก็วาดไม่เหมือน สุดท้ายจึงเงยหน้าขึ้นเรียกเขาว่าอาใบ้ตามเดิม เขาจึงไม่ได้เขียนเป็นครั้งที่สองอีก