เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงร้องในป่าดังขึ้นระงมเป็นระลอก อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
จางเหิงยกมือขึ้นกะทันหัน กดเสียงต่ำลง "หมอบลงให้หมด!"
เด็กหนุ่มสองคนรีบหดตัวเข้าไปในดงหญ้าแห้งทันที คนหนึ่งกอดท่อนไม้แน่น อีกคนกระทั่งหายใจยังไม่กล้าส่งเสียงดัง อันอันก็ทำตามพวกเขานั่งยองๆ ลงเช่นกัน เพียงแต่ตัวนางเล็กเกินไป เมื่อหญ้าแห้งลู่เข้าหากัน แม้กระทั่งผมแกละบนศีรษะก็แทบมองไม่เห็นแล้ว
จางเหิงแหวกใบหญ้าออก จ้องมองรอยกีบเท้าที่เหยียบย่ำระเกะระกะหลายรอยเบื้องหน้า แววตาค่อยๆ เป็นประกายขึ้นมา
"ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว"
เด็กหนุ่มตื่นเต้นจนเสียงสั่น "อาจาง มีกี่ตัวหรือขอรับ?"
"ฟังจากเสียงร้อง อย่างน้อยก็สามสี่ตัว" จางเหิงหยิบเศษใบหญ้าที่ถูกเหยียบแหลกขึ้นมาหยิบมือหนึ่ง ดมดู "เพิ่งเดินผ่านตรงนี้ไปไม่นาน"
เด็กหนุ่มอีกคนอดไม่ได้ที่จะชะโงกหน้า "เช่นนั้นพวกเราตามไปหรือไม่ขอรับ?"
"ตามอะไรกัน? กวางโรขายาว พวกเราวิ่งจนขาดใจก็ไล่ไม่ทันหรอก"
จางเหิงหันไปมองอันอัน น้ำเสียงห้าวหยาบเพิ่มความจริงจังขึ้นหลายส่วน "เด็กน้อย เจ้ายังฟังออกหรือไม่ว่าพวกมันอยู่ทางไหน?"