เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162 เด็กทั้งสองจากไป
เมื่อทอดมองบุตรชายตัวน้อยผู้เคร่งขรึมตรงหน้า จ้าวซินรู้สึกจนปัญญาและระอาใจอยู่ไม่น้อย
เขานึกอยากจะเอ่ยปากดุว่ากล่าวตักเตือนสักครา ทว่ากลับหาเหตุผลหรือข้อบกพร่องใดๆ มาตำหนิไม่ได้เลย
เด็กชายคนนี้ยึดมั่นในเหตุผลและหลักการอยู่เสมอ ขยันหมั่นเพียรฝึกฝนและอ่านตำราอยู่เป็นนิจ ไม่เคยร้องไห้งอแงหรือสร้างความเดือดร้อนวุ่นวายอันใด บรรดาข้าราชการและเสนาบดีในราชสำนักต่างพากันชื่นชมยกย่องเขาว่าเป็นอัจฉริยะผู้ไร้ที่ติ
ทว่า ยิ่งเด็กคนนี้ทำตัวแก่แดดแก่ลมมากเท่าใด จ้าวซินก็ยิ่งรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้ามากเท่านั้น เพราะบุคลิกเช่นนี้ช่างเข้าถึงยากและไร้ซึ่งเสน่ห์ความเป็นเด็กเอาเสียเลย
“เอาล่ะ... ถ้าเช่นนั้น เหตุใดเจ้าไม่ไปวิ่งเล่นกับน้องสาวเสียเล่า?” จ้าวซินเอ่ยถามตัดบท
เมื่อได้ยินบิดาเอ่ยปกป้องตนเอง เสี่ยวหลิงเอ๋อร์ที่เพิ่งหันหน้าหนีไปเมื่อครู่ ก็รีบเงยหน้าขึ้นเชิดใส่ทันที นางแลบลิ้นใส่จ้าวเจิ้งพร้อมทำสีหน้าเย้ยหยันใส่