เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163 การฟื้นคืนชีพของจุนตี้
ณ ภูเขาสุเมรุ—
ภายหลังจากหลบหนีความอัปยศอดสูและถอนตัวกลับมาจากสนามรบอันโกลาหล เจียหยินก็เก็บตัวเร้นกายเพื่อฟื้นฟูรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสอย่างเงียบๆ
เขาลอบถูกจู่โจมซัดกระหน่ำอย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานีจากเหล่าสี่เซียนแห่งดินแดนประจิม แม้ว่าเขาจะครอบครองตบะระดับมหาปราชญ์ ทว่าบาดแผลที่ได้รับนั้นสาหัสลึกล้ำจนยากจะเยียวยารักษาให้หายขาดได้โดยง่ายในระยะเวลาอันสั้น
ในเวลานี้ เจียหยินผู้กำลังนั่งขัดสมาธิโคจรลมปราณอยู่บนแท่นศิลา มีใบหน้าซีดเผือดขาวโพลนไร้สีเลือด เขารอดพ้นจากความตายมาได้อย่างหวุดหวิด หากมิใช่เพราะสายใยการช่วยเหลือจากมหาบรรพบุรุษแห่งเต๋าในวินาทีสุดท้าย เกรงว่าเขาคงต้องดับสูญสลายกลายเป็นเถ้าธุลีไปพร้อมกับจุนตี้ผู้น้องชายแล้ว
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า จ้าวซินจะได้รับการปกป้องคุ้มครองและสนับสนุนอย่างสุดกำลังจากบรรดามหาปราชญ์ทั้งสี่พระองค์ถึงเพียงนี้! หากเป็นถงเทียนผู้เป็นอาจารย์ เขาย่อมพอจะทำความเข้าใจได้ เพราะจ้าวซินคือศิษย์เอกก้นกุฏิ
ทว่า มหาปราชญ์อีกสามพระองค์กลับแสดงเจตนาฆ่าฟันเขาอย่างเหี้ยมโหดอย่างไร้เยื่อใย ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจหาคำตอบได้