เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 151 อิทธิพล
ภายหลังจากที่จ้าวซินและกองทัพอันเกรียงไกรถอนตัวจากไป บรรดาแม่มดบรรพบุรุษทั้งสิบสองคนที่เร้นกายเฝ้ามองอยู่เบื้องหลังความว่างเปล่า ก็ค่อย ๆ ก้าวปรากฏร่างออกมาทีละองค์
บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัด
"พี่ใหญ่... เรื่องนี้..." จูจิ่วหยินขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสับสนระคนตกตะลึง
มหาอำนาจแห่งเผ่าแม่มดองค์อื่น ๆ ต่างทอดสายตามองดูกองทัพมนุษย์ที่กำลังเคลื่อนขบวนจากไป ไagในอกกลับระอุด้วยคลื่นอารมณ์อันซับซ้อนยากจะหยั่งถึง
เดิมที พวกเขาซุ่มกำลังมา ณ ที่แห่งนี้ด้วยเจตนาอันชัดเจน—เพื่อยื่นมือเข้าช่วยเหลือเผ่าพันธุ์มนุษย์ยามเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตแห่งความเป็นความตาย เพื่อหวังจะกอบโกย 'สายใยแห่งบุญคุณอันยิ่งใหญ่' ให้มนุษยชาติต้องจดจำตราบชั่วกัลปสาน
ทว่า เหตุใดพวกเขาจึงไม่ยอมเคลื่อนไหวให้เร็วกว่านี้เล่า?
ประการแรก การยื่นมือเข้าช่วยเหลือในยามที่อีกฝ่ายจวนตัวและตกอับถึงขีดสุดย่อมทรงคุณค่าและสร้างความซาบซึ้งใจได้มากกว่าการยื่นมือเข้าช่วยตั้งแต่เนิ่น ๆ