ตอนที่ 169 ท่องเที่ยวใต้แสงจันทร์

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสลัว แสงอัสดงสีส้มเรื่อเรืองจุดสุดท้ายริมขอบเขาก็จมหายลงไป ดวงดาราสองสามดวงประดับประปราย สายลมราตรีพัดโชยเย็นเยียบ รอบข้างเงียบสงัดยิ่งนัก

เสิ่นเยี่ยนฉือเดินมาหาลู่ถง เกาะสือโถวข้างแอ่งเขาตะโกนเรียก “ไปกันเถอะ ขึ้นเขาไปหาของป่าล่าได้กันไหม”

นางกำลังย่อกายนั่งอยู่กลางแอ่งเขาเพื่อวางค่ายกลตาข่ายโปร่งแจ้งเตือน ง่ามนิ้วคีบเศษหินไว้สองสามก้อน มองดูคล้ายโยนเล่นส่งเดช ตกตรงนี้ก้อนหนึ่งตรงนั้นก้อนหนึ่ง ไร้ซึ่งระเบียบแบบแผนใด ๆ

ทว่ายามเศษหินร่วงแตะพื้น กลับมีกลิ่นอายบางเบาจนแทบมองไม่เห็นแผ่กระจายออกไปเงียบ ๆ ราวกับตาข่ายโปร่งไร้รูป ผนึกคลุมแอ่งเขาซึ่งเป็นที่พักชั่วคราวแห่งนี้ไว้อย่างแน่นหนา