ตอนที่ 170 สนทนายามราตรี

“แค่ก!”

ลู่ถงอาศัยเสียงไออำพราง แสร้งทำเป็นกำลังปราณไม่พอแล้วชะลอความเร็ว พาสิ่งที่เรียกว่าเสิ่นเยี่ยนฉือร่อนลงบนทุ่งหญ้าลาดเอียงแห่งหนึ่ง

“ข้าเพียงแต่มีลมปราณภายในหนาแน่นกว่าเจ้า อาศัยอานุภาพเหยียบอากาศได้ชั่วครู่เท่านั้น” นางปั้นน้ำเป็นตัวไปเรื่อย “เจ้าตั้งใจวางรากฐานให้ดี ภายหน้าย่อมไม่แน่ว่าจะไปไม่ถึงขั้นนี้”

นางยังไม่คิดจะเปิดเผยสถานะผู้ทำการบำเพ็ญในตอนนี้ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่ได้จงใจปกปิดแอบซ่อนก็ตาม

นางรู้ว่าหลินโม่เยวียนแห่งหุบเขาแพทย์เร้นลับไม่มีพลังเวทอะไรกัน มีเพียงวิชาแพทย์ที่พอเชิดหน้าชูตาได้ และรู้เคล็ดวิชาเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนิกายซ่อนเร้นบ้างเท่านั้น