ตอนที่ 116 หนึ่งฝ่ามือสยบสิ้น

“เช้ง!”

พวกเสิ่นเยี่ยนฉือชักกระบี่ออกมาพร้อมกัน ทว่าลู่ถงกลับมีสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ ปราณหยินที่ซัดสาดเข้ามาปะทะร่างนางดุจสายลมวูบหนึ่ง แม้แต่ชายเสื้อของนางก็ยังมิได้กระพือขึ้นเลย

“ในเมื่อเจ้าไม่ยอมเลิกรา เช่นนั้นก็ลงมือ ให้ข้าได้ยลดูว่าเจ้ามีฝีมือสักเพียงใด”

“อาศัยแค่เด็กสาวเช่นเจ้าน่ะหรือ” เจ้าสาวดวงจิตไร้ร่างโมโหจนหัวเราะออกมา ตวาดเสียงแหลมสูง “ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง!”

นางสะบัดแขนเสื้อ ดวงจิตหยินเต็มโถงราวกับได้รับคำสั่ง พลันส่งเสียงหวีดร้องแหลมสูงขึ้นพร้อมกัน ปราณหยินสีเทาดำม้วนตัวพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ปะปนด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนกดทับเข้าหาลู่ถง