ตอนที่ 115 ดวงจิตหยิน

จิ่นผิงสะดุ้งตัวสั่นโดยไม่ทันตั้งตัว พลอยหดกายเข้าหาลู่ถงตามสัญชาตญาณ

“คุณหนูเจ้าคะ หมอกนี้ไม่ชอบมาพากล…”

ลู่ถงยกมือขึ้นทำสัญญาณบอกให้เงียบเสียง

ชั่วพริบตาถัดมา ส่วนลึกของหมอกสีขาวพลันแว่วเสียงท่วงทำนองปี่สั่วน่า ทั้งที่เป็นดนตรีมงคลรับเจ้าสาว ทว่าเมื่อลอยล่องอยู่ท่ามกลางไอหมอกอันหนาวเหน็บเยียบเย็นเช่นนี้ กลับแหลมสูงเสียดแทงราวกับเข็มที่ทิ่มแทงเข้าสู่รูหู

ใบหน้าของฮูหยินไป๋พลันไร้สีเลือดไปทันใด “รอบด้านนี้ไร้ร่องรอยผู้คน ไฉนจึงมีเสียงปี่สั่วน่าได้เล่า”