กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เสด็จพ่อทรงตัดสินความไม่ยุติธรรม!”
เซียวจิ่งหยวนแค้นจนขบกรามแน่น ชกกำปั้นลงบนขอบโต๊ะหนังสือ
“เพล้ง!”
ที่วางพู่กันคว่ำล้ม หมึกควันสนชั้นเลิศกลิ้งหล่นลงบนพื้น ที่ปรึกษาหลายคนยืนกุมมือคอยรับใช้อยู่ ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว
“องค์ชายโปรดระงับโทสะก่อนพ่ะย่ะค่ะ...”
“ระงับโทสะรึ เจ้าจะให้เปิ่นหวังกลืนโทสะก้อนนี้ลงคอได้อย่างไร!”
เซียวจิ่งหยวนหันขวับกลับมา สายตาจับจ้องคนผู้นั้นเขม็ง “เบาะแสของคดีเหมืองแร่เห็นได้ชัดว่าสาวไปถึงตำหนักบูรพาทั้งสิ้น เสด็จพ่อกลับทรงส่งเผยเจินออกไปข้างนอกในเวลานี้ มิใช่ปัดเป่าภัยแทนองค์รัชทายาทแล้วจะเป็นอะไรกันได้อีก!”
คนข้างกายขยับริมฝีปากอยู่นานก็หาถ้อยคำมาโต้แย้งไม่ได้