ตอนที่ 99 ฝนค่ำคืน

นัยน์ตาของลู่ถงแดงก่ำ ไอสังหารอันเยียบเย็นยังมิจางหาย ซากหมาป่าถูกสับจนเนื้อหนังแหลกเหลวเป็นโคลนโลหิต ทว่ามีดในมือนางกลับยังคงฟันลงไปทีละครั้ง ๆ

ฟองโลหิตปนเศษเนื้อสาดกระเซ็นเปรอะชายเสื้อและข้างแก้ม แต่นางคล้ายไม่รู้สึกสิ่งใด เพียงมองสัตว์เดรัจฉานตัวนั้นเป็นใบหน้าของลู่จิ่งเหิง มองเป็นศัตรูคู่อาฆาตในชาติก่อนที่บีบให้นางตกหน้าผา ยืนดูนางถูกฝูงหมาป่ารุมฉีกเนื้อกิน

ภายในถ้ำไม่มีผู้ใดกล้าขยับย่างก้าว