ตอนที่ 100 เคราะห์สายน้ำขาด

อู๋ซื่อชางถูกคำสาปผนึกความเจ็บปวดสะกดไว้ มิกล้าชักช้า สั่งให้คนนำหนังสือทางการเรื่องอพยพประชาชนไปปิดประกาศทั่วทั้งเมือง กำชับให้ราษฎรรีบไปหลบน้ำที่เนินสูงทางตะวันออกของเมืองทันที

ทว่าผู้ที่ยินยอมเชื่อฟังกลับมีเพียงส่วนน้อย คนกลุ่มหนึ่งเมื่อเห็นหนังสือทางการก็พยุงคนชราพาเด็กมุ่งหน้าไปยังเนินสูง

คนที่เหลือต่างเฝ้าบ้านเรือนเรือกสวนไร่นา ไม่ยอมย้ายหนีเป็นอันขาด ปักใจเชื่อว่าฝนกระหน่ำคงหยุดตกในไม่ช้า กระทั่งน้ำบนถนนเอ่อท่วมมิดหลังเท้า คนพวกนี้ถึงได้ตื่นตระหนก ลากหีบกอดผ้านวมวิ่งหนีเตลิด