ตอนที่ 93 ทวงหนี้คืนฝนพรำ

ราชรถวิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ล้อรถม้วนตวัดโคลนและน้ำ ผสมปนเปไปกับสีท้องฟ้าอันมืดทะมึน เสียงอึดอัด

ฟ้าร้องครืนแล่นเลียบขอบฟ้ามา ลมแปรเปลี่ยนเป็นเชี่ยวกรากฉับพลัน ม่านรถถูกฟาดพัดจนดังเปรี๊ยะปะระรัว สายฝนห่าใหญ่เห็นทีจะซัดกระหน่ำลงมาในไม่ช้า

ชิงไต้เกาะรอยแยกของม่านมองออกไปข้างนอก ในใจยิ่งทวีความไม่สงบ กดเสียงต่ำเอ่ยว่า “ฟ้ามืดครึ้มน่ากลัวเช่นนี้ ไม่รู้ว่าท่านโหวในภูเขาโม่จ้างตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

จิ่นผิงยืนอยู่ข้างคานลากรถ ถอนหายใจแผ่วเบา “หวังเพียงฝนอย่าได้ตกลงมาอีกเลย”