ตอนที่ 92 ออกเดินทาง

เพิ่งพ้นยามเว่ย เมฆหมอกยิ่งลอยต่ำลง ฟ้าร้องอึดอัดกลิ้งเกลือกไปมา ณ ขอบฟ้า ต้นไม้ในเรือนสงบนิ่งสนิท นกกาไร้สุ้มเสียง ทั่วทั้งจวนโหวราวกับถูกขังอบไว้ในระฆังทองแดงที่คว่ำลง

ลู่ถงเก็บข้าวของเสร็จสรรพ นำชิงไต้ หลิงซวง และจิ่นผิงทั้งสามคนมาถึงหน้าประตูจวน หว่านชุ่ยเดินตามหลังมา ขอบตาแดงเรื่อ

“คุณหนูจะไม่ทิ้งข้าไว้รับใช้จริง ๆ หรือเจ้าคะ”

ลู่ถงหันกลับไปมองนาง หว่านชุ่ยสีหน้าซีดขาว หางตายังคงคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำ

“เจ้าอยู่เฝ้าเรือน คอยจับตาดูเรือนซู่ยวี่แทนข้า” ลู่ถงกดเสียงต่ำ “เมื่อใดที่มีความเคลื่อนไหว จงรีบไปรายงานท่านย่าทันที หรือไม่ก็ไปส่งข่าวที่หอชมคลื่น”