ตอนที่ 94 มอบของขวัญล้ำค่า

“น้องสาว!”

ลู่จิ่งเยวี่ยใจกระตุกวูบ กำลังคิดจะเข้าไปพันแผลให้นาง แต่ลู่ถงกลับเบี่ยงกายหลบ

“พี่สองดูอยู่เงียบ ๆ ก็พอเจ้าค่ะ”

นางยกนิ้วเปื้อนเลือดขึ้น เผชิญสายฝนเย็นเยียบ แล้วแตะลงกลางอากาศแผ่วเบา ทุกคนต่างผ่อนลมหายใจแผ่วเบา เห็นเพียงนางใช้มือแทนพู่กัน ใช้เลือดต่างน้ำหมึก ค่อย ๆ ตวัดวาดท่ามกลางม่านฝน

สายฝนที่ซัดสาดเข้าใกล้ร่างนางคล้ายถูกพละกำลังไร้รูปสายหนึ่งกั้นไว้ รอบนิ้วมือพลันเว้นว่างเป็นพื้นที่แห้งสนิทไร้เม็ดฝนผืนเล็ก ๆ