ตอนที่ 27 เมินเฉยเย็นชา

ตรงปากตรอก ขบวนราชรถแล่นรี่เข้ามาอย่างส่งเสียงกึกก้อง

รถม้าไม้มะเกลือคันหน้าสุดล้อมผ้าโปร่งสีน้ำเงิน ภายในตู้รถแม่นมเมิ่งประคองฮูหยินเจียหนิงไท่ฮูหยินนั่งนิ่งสงบ

พอเลี้ยวเข้าสู่ปากตรอก ไท่ฮูหยินพลันถอนหายใจออกมา “แม่นม ก้าวขากลับไปครานี้ ก็ไม่มีหนทางหวนคืนอีกแล้ว”

ขอบตาของแม่นมเมิ่งแดงเรื่อ “เจ้านาย อย่างไรก็ยังมีข้ารับใช้เฝ้าอยู่ วันคืนอันยากแค้นในอาราม ข้ารับใช้จำได้ทุกเรื่องราว จวนโหวแม้ตกอับเพียงใด อย่างไรก็เป็นรากเหง้าของท่าน อีกทั้งยังมีคุณหนูใหญ่อยู่เคียงข้าง วันหน้าย่อมมีความหวังเจ้าค่ะ”

“นั่นสินะ มีถงเอ๋อร์อยู่” ไท่ฮูหยินทวนคำเสียงแผ่ว อารมณ์ในแววตาสลับซับซ้อน