กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“สองคนนี้ ก็คือจิ่งเหิงกับจิ่งเฉินรึ” ไท่ฮูหยินเจียหนิงเอ่ยถามลู่จิ้งเหยียน
“ขอรับ” ลู่จิ้งเหยียนรีบขานรับเป็นพัลวัน ก่อนหันไปตวาด “ยังไม่รีบคารวะท่านย่าอีก!”
ลู่จิ่งเหิงจำต้องค้อมเอวลง “หลานคารวะท่านย่าขอรับ” น้ำเสียงแข็งกระด้าง ไร้ซึ่งความเคารพแม้แต่น้อย
ไท่ฮูหยินกวาดตามองเขาอีกสองครา ใบหน้านี้แปดส่วนถอดแบบมาจากนางซู หาความคล้ายคลึงกับลู่จิ้งเหยียนไม่ได้แม้เพียงครึ่งส่วน ในใจนางพลันเย็นชาลงทันใด
ทว่าลู่จิ่งเฉินกลับคุกเข่ากราบกรานอย่างสำรวมผึ่งผาย “หลานจิ่งเฉิน คารวะขอให้ท่านย่าเปี่ยมสุขขอรับ”
แววตาของไท่ฮูหยินพาดผ่านรอยชมเชย พยักหน้ากล่าวว่า “ดียิ่ง ลุกขึ้นเถิด”