กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หยาดน้ำตายังคงคลอเบ้าอยู่บนใบหน้าของซูอวิ๋นโหรว ลู่จิ่งเหิงก็ทนสงบนิ่งไม่ไหวเสียแล้ว
“อวิ๋นโหรวร่างกายบอบบาง ถงเอ๋อร์เจ้ามีใจกว้างขวางมาโดยตลอด ไม่จำเป็นต้องมีโทสะด้วยเรื่องที่พักเพียงแห่งเดียว เรือนจิ้งถางก็พอกล้อมแกล้มไปได้ เจ้า...”
“พี่ใหญ่” ลู่ถงเอ่ยขัดขึ้นมา ช้อนสายตามองเขาด้วยแววตาแจ่มชัด “ข้าหาได้มีโทสะไม่ แต่กำลังไตร่ตรองแทนพี่สาวลูกพี่ลูกน้องต่างหาก”
“ของที่ราชวงศ์พระราชทานลงมา นอกจากคนในตำหนักและผู้รับพระราชทานแล้ว คนอื่นจะแตะต้องส่งเดชได้อย่างไร”