กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 ปีนั้นเจ้ากับข้าเปลือยกายเผชิญหน้ากัน
“แขกผู้มีเกียรติคืออะไร?”
หลิวหรูเยียนชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าฉายแววสงสัย
“สมกับเป็นผู้สูงศักดิ์ที่มักหลงลืมเรื่องเก่าจริงๆ นึกถึงตอนที่เจ้ากับข้าหมั้นหมายกันตั้งแต่เยาว์วัย พ่อของเจ้าว่างเป็นไม่ได้ ต้องพาเจ้ามาแวะเวียนที่บ้านข้าอยู่เรื่อย”
“ตอนนั้นเจ้ากับข้าสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็ก ในป่าละเมาะเล็กๆ เต็มไปด้วยความรักใคร่หวานซึ้ง เจ้ายังร้องเพลงนี้ให้ข้าฟังอยู่บ่อยๆ เลย”
“ทำไมตอนนี้กลับลืมไปเสียสนิทเล่า?”
ฉินอู๋เหวยสวมวิญญาณนักแสดงเจ้าบทบาท แสร้งทำสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว
ชอบทำตัวน่าสะอิดสะเอียนนักใช่ไหม?
เช่นนั้นก็เอาให้สะอิดสะเอียนกันให้เต็มที่ เอาให้สุดทางไปเลย!
อีกอย่าง เรื่องที่เขาพูดมาก็ไม่ได้ปั้นแต่งขึ้นทั้งหมด