เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41 จะให้ร้องไห้ไปร้องเพลง “แขกผู้มีเกียรติ” สักเพลงไหม?
ลานเรือนกว้างขวางแห่งหนึ่งในจวนเจ้าเมืองมีทิวทัศน์งดงามเป็นพิเศษ
ครั้นยามค่ำคืนมาเยือน โคมไฟประดับก็เริ่มส่องสว่าง ทอแสงหลากสีพร่างพรายงดงามจับตา
ด้านนอกประตูใหญ่ ผู้คนและรถม้าสัญจรขวักไขว่ รถม้าหรูหราคันแล้วคันเล่าทยอยจอดให้แขกผู้มีเกียรติลงมาทีละคน
ภายในลานเรือนยิ่งคลาคล่ำไปด้วยแขกเหรื่อที่นั่งกันเต็มทุกโต๊ะ เสียงพูดคุยจอแจดังเซ็งแซ่
เหล่าสาวใช้เดินขวักไขว่ราวกับผีเสื้อบินว่อนท่ามกลางหมู่มวลบุปผา ยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก เพื่อเร่งลำเลียงอาหารขึ้นจัดวางบนโต๊ะแต่ละตัว
เพียงกวาดตามองก็เห็นว่าล้วนเป็นอาหารเลิศรสที่แฝงพลังวิญญาณ บ่งบอกได้ทันทีว่างานเลี้ยงนี้จัดขึ้นอย่างหรูหราเพียงใด
“ฉินอู๋เหวยอย่างนั้นหรือ เขามาที่นี่ได้อย่างไร?!”