กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 เฒ่ามารเว่ยสังหารคนเป็นผักปลา
ตาเฒ่าเว่ยฆ่าคนราวกับทำตามกฎเกณฑ์บางอย่าง
ทุกๆ ไม่กี่ชั่วยาม เขาก็จะลุกขึ้นมาสังหารคนกลุ่มหนึ่ง
จากตอนแรกหนึ่งร้อยคน เพิ่มเป็นสองร้อยคน กระทั่งมากขึ้นเรื่อยๆ
ทุกคนบนเรือเหาะกระดูกขาวต่างหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว
ถูกปาดคอราวกับเชือดไก่แล้วโยนลงไปในถ้ำมารโบราณ ใครจะไปรู้ว่าเบื้องล่างนั้นมีอะไรรอพวกเขาอยู่?!
ที่น่าสยดสยองยิ่งกว่านั้นคือ คนที่ถูกปาดคอไม่ได้ตายในทันที แถมยังรู้สึกตัวอยู่ด้วย
ในถ้ำมารโบราณนั้น มีอะไรรอพวกเขาอยู่กันแน่?
ยิ่งคิดทุกคนก็ยิ่งหวาดกลัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและตื่นตระหนก
“เฒ่าเว่ย ข้าเฒ่าจางเองนะ เห็นแก่ที่รู้จักกันมานานหลายปี ไว้ชีวิตข้าสักครั้งได้ไหม”