กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 นามแท้ของข้าคือหมิงหุน!
“ไปกันได้แล้ว!”
“จะพาพวกเจ้าไปเปิดหูเปิดตาดูโฉมหน้าที่แท้จริงของถ้ำมารโบราณเสียหน่อย”
“ก่อนตายก็ให้พวกเจ้าได้เห็นเป็นขวัญตา!”
ตาเฒ่าเว่ยแสยะยิ้มเหี้ยมเย็นชา ก่อนคว้าตัวองค์ชายสามเซี่ยซิวเสียนที่หวาดกลัวจนตัวอ่อนปวกเปียกขึ้นมาหิ้วราวกับไก่รอเชือด
ที่ยังไม่ลงมือสังหารในทันที ก็เพียงเพราะเกรงว่าทางฝั่งจักรพรรดิแคว้นเซี่ยจะล่วงรู้เบาะแสบางอย่างผ่านป้ายชีวิต แล้วรีบส่งคนรุดมาที่นี่ทันที
ระวังไว้ย่อมปลอดภัยเสมอ
เขาวางแผนวางหมากและอดทนอดกลั้นอย่างยากลำบากมาตลอดสิบปี ไม่อยากให้เกิดสิ่งใดผิดแผนแม้แต่น้อย
ขณะเอ่ยปาก ตาเฒ่าเว่ยก็หันไปมองฉินอู๋เหวยแวบหนึ่ง แววตาเย็นยะเยือก
“ข้าไปก่อนล่ะ!”