กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143 พบกันครั้งแรก
มามาเฉียนยื่นมือออกมาดีดหว่างคิ้วของนางสามครั้ง แล้วกล่าวว่า “ไม่เป็นไรแล้ว นอนเถิด”
จิ่นหนิงหัวเราะคิกคัก “ข้าไม่ใช่เด็กสามขวบนะ”
มามาเฉียนก็หัวเราะเช่นกัน “เป็นธรรมเนียมชาวบ้าน เมื่อฝันร้ายก็ต้องดีดหน้าผาก ไล่สิ่งต่าง ๆ ในหัวเจ้าออกไปให้หมด”
ในหัวของจิ่นหนิงมีเรื่องราวมากมาย นับแต่หวนคืนชีพมา นางเข้มแข็งมาโดยตลอด ทว่าความมืดมิดยามราตรีมักทำให้คนอ่อนแอลงได้ง่าย
“มามาอยากรู้หรือไม่ว่าข้าฝันร้ายเรื่องอะไร” นางถามเสียงแผ่ว
“เล่ามาเถิด ข้าเฒ่าจะฟัง”
นางขยับเข้าไปด้านใน “ท่านขึ้นมานอน ข้าจะเล่าให้ฟัง”
มามาขยับเข้าไป ยกขาขึ้นอย่างยากลำบาก แต่ไม่ได้เอนกายลง เพียงพิงหัวเตียงนั่งอยู่ “ได้ มามาอยู่นี่”