กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144 ท่านโหวกลับราชสำนัก
นางกอดภาพวาดไว้แนบอก หลับตาลง จึงไม่เห็นว่าหลังชั้นหนังสือมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองนางเงียบ ๆ
ใบหน้าของคนผู้นั้นฉายแววเศร้าโศกอย่างยิ่ง ราวกับถูกฟ้าผ่า ได้แต่ยืนนิ่งงันพูดไม่ออก
ผ่านไปเนิ่นนาน จิ่นหนิงจึงค่อย ๆ คลี่ภาพวางลงบนโต๊ะ จ้องมองอย่างเลื่อนลอย ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ราวกับคนโง่
นางคุกเข่าลง โขกศีรษะให้ภาพวาด “ขอบคุณท่านที่พาข้ามายังโลกใบนี้ หากชาติหน้ามีจริง ข้าก็ยังอยากเป็นบุตรีของท่าน จะได้ทำหน้าที่กตัญญูที่ชาตินี้ยังทำไม่สำเร็จ”
“หากท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าคงเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก ต่อให้ต้องเผชิญทุกข์สุขและลมฝนในโลกมนุษย์ ข้าก็ไม่หวั่นเกรงอีกแล้ว”