กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 138 คลื่นลมบนโต๊ะอาหาร
กั๋วกงเฉินชะงักงัน
เขาเงยหน้าขึ้น มองแววอำมหิตและชิงชังที่ยังไม่ทันเลือนหายไปจากดวงตาของฮูหยินผู้เฒ่า
เขาไม่โกรธกลับหัวเราะเย็นชา เอ่ยเสียงเยียบเย็นว่า “ดูท่าไม่ว่าข้าจะพูดสิ่งใดก็ไร้ประโยชน์ สิ่งที่ข้าทำได้มีเพียงทำให้เขาถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานวิวาท หากพวกเจ้าไม่พอใจ ก็เชิญผู้มีความสามารถกว่ามาเถิด! ต่อให้พาเขาไปอุโมงค์ลับก็ไม่ช่วยให้เรื่องนี้เปลี่ยนแปลง”
กั๋วกงเฉินกล่าวจบก็หมุนกายจากไป
แววตาฮูหยินผู้เฒ่ามืดครึ้ม กำหมัดแน่น ดี! ดี!
กลับกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว!
“ท่านแม่ เป็นอย่างไรบ้าง?”
ยามฮูหยินผู้เฒ่าเดินกลับมาถึงเรือนหิน หยวนซื่อก็รีบถาม