เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 ฝ่ามือหนึ่งฉาด
เฉินเหลียงฮุยเดินคอตกออกไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก
บ่าวหนังสือรู้สึกฉงนยิ่งนัก เขามาเพื่อรับตำแหน่งเจ้าหน้าที่ดูแลตำรา ครั้นได้เป็นซู่จี๋ซื่อแล้ว เหตุใดยังดูหงอยเหงาราวกับไม่ยินดีเล่า?
บ่าวหนังสือคิดว่าเขาคงไม่เข้าใจ จึงเอ่ยถามว่า “ในสำนักราชบัณฑิตฮั่นหลิน ซู่จี๋ซื่อเป็นตำแหน่งที่ได้รับความเคารพนับถือยิ่งนัก เหตุใดท่านจึงไม่ยินดีเล่า?”
เฉินเหลียงฮุยฝืนยิ้มออกมา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ “ยินดีสิ ย่อมต้องยินดีอยู่แล้ว”
บ่าวหนังสือหัวเราะกล่าวว่า “คนยินดีที่ไหนจะมีท่าทีเช่นนี้เล่า?”
เฉินเหลียงฮุยไม่กล่าวอะไรอีก ปล่อยให้บ่าวหนังสือนำตนออกไป
หลังได้รับการแนะนำให้รู้จักผู้คนอยู่ครู่ใหญ่ เฉินเหลียงฮุยซึ่งไร้แก่จิตใจจะสนใจสิ่งใด จึงจดจำผู้คนได้เพียงไม่กี่คน จำได้ก็แต่สายตาดูแคลนของพวกเขา