กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26 ปล่อยเจ้าไปสักครั้ง
แววโกรธพลันผุดขึ้นในดวงตาของเฉินกั๋วกง “เจ้า…ท่านกั๋วกง? แม้แต่คำว่าท่านพ่อก็ไม่ยอมเรียกสักคำแล้วหรือ?”
จิ่นหนิงกล่าวอย่างเย็นชา “พวกเราจะแสร้งทำเป็นรักใคร่กันไปไย? ก่อนอายุสิบสาม ข้าไม่มีทั้งบิดามารดา แต่ก็ใช้ชีวิตได้ดี ไยต้องรับข้ากลับมาเพื่อชื่อเสียง? ท่านเห็นข้าแล้วรู้สึกกระอักกระอ่วน ส่วนข้าเห็นท่านแล้วก็ผิดหวัง มิสู้เป็นเช่นแต่ก่อน อย่างน้อยก็ยังเหลือความหวังไว้ในใจ พอฉีกหน้ากันออกแล้ว นอกจากได้เห็นความโหดร้ายอันนองเลือด ก็ไม่เหลือสิ่งใดอีก เส้นทางสู่อุโมงค์ลับแห่งแดนทะเลทรายยังอีกยาวไกล
เฉินกั๋วกงรู้ดีว่าโทษทัณฑ์ครานั้นทำลายหัวใจนางจนสิ้น และผลักความสัมพันธ์ระหว่างบิดากับบุตรีไปสู่ทางตัน