ตอนที่ 152 ไม่ยอมเสียสละลูก ย่อมจับหมาป่าไม่ได้

ตอนที่ 152 ไม่ยอมเสียสละลูก ย่อมจับหมาป่าไม่ได้

ระหว่างทางกลับตำหนัก หลิงซินคล้ายน้ำเต้าปากตัน ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดิน มีอยู่หลายคราที่ขันทีน้อยผู้แบกหามเกี้ยวหลวงด้านหน้าชะลอฝีเท้าลง นางก็ยังไม่รู้ตัว ศีรษะชนกระแทกเข้าอย่างจังจนขันทีน้อยตกใจต้องเหลียวหลังมองเป็นระยะ ทว่าก็มิกล้าส่งเสียงอันใด

หร่านชิงเหยานั่งอยู่บนเกี้ยวหลวง ทอดสายตามองการกระทำทุกฝีก้าวของหลิงซินพลางเอ่ยอย่างเคืองขุ่น “แม้แต่วิธีเดินก็ลืมสิ้นแล้วรึ ดูท่าคงไม่ได้ลงโทษเจ้านานเกินไป คัดตำราน้อยเกินไป เล่อซิน พอกลับไปก็ไปหามาสักเล่ม”