ตอนที่ 151 ก้มหน้าไม่เห็นเงยหน้าก็เจอ

ตอนที่ 151 ก้มหน้าไม่เห็นเงยหน้าก็เจอ

สายลมวสันตฤดูพัดพาไออุ่นมาเป็นระลอก พัดชายเสื้อให้พลิ้วไหว เมฆาลอยล่องเลือนราง สีท้องฟ้าจ้านหลานทวีความเข้มขึ้นเป็นชั้น ๆ ดุจระลอกคลื่นแผ่วเบาบนผิวน้ำในทะเลสาบ ประหนึ่งป้ายแต้มสีน้ำเงินครามลงบนแผ่นกระดาษ

มวลบุปผาในอุทยานหลวงต่างทยอยผลิบาน ประชันความงามละลานตา หร่านชิงเหยาสละเกี้ยวหลวง เดินนวยนาดเคียงคู่มากับเซียวกุ้ยจี ครั้นหร่านชิงเหยาเดินผ่านดงดอกโบตั๋นจีน จึงหักกิ่งดอกโบตั๋นจีนหยาดน้ำค้างกิ่งหนึ่งขึ้นมาถือเล่น

“พระนาง โบราณว่าไว้ยืนดั่งโบตั๋นจีน นั่งดั่งโบตั๋น แต่หม่อมฉันกลับรู้สึกว่าดอกโบตั๋นสูงส่งเกินไป คนทั่วไปมิอาจเอื้อมถึง สู้โบตั๋นจีนมิได้ เด็ดดมได้โดยง่ายดายเพคะ” เซียวกุ้ยจีทำตามอย่างหร่านชิงเหยา เด็ดดอกโบตั๋นจีนมาดอกหนึ่งทาบไว้ตรงอกเช่นกัน พลางสูดดมเบา ๆ เอ่ยด้วยสีหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม