ตอนที่ 79 หากไม่โหดเหี้ยมจะเอาชีวิตรอดได้อย่างไร

ตอนที่ 79 หากไม่โหดเหี้ยมจะเอาชีวิตรอดได้อย่างไร

ยามราตรีเหน็บหนาวดุจสายน้ำ ดวงจันทรากระจ่างแขวนเด่นอยู่กลางเวหา บนทางเสด็จในวังอันเงียบสงัดมีเกี้ยวหลวงหลังหนึ่งแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ต่างหูดอกมะลิไข่มุกตรงติ่งหูของจูเหยียนไหวสะบัดตามฝีเท้าอันรีบร้อนของเจ้านาย กระทบเข้ากับพวงแก้มอันเนียนนุ่มไปมา

เมื่อเห็นว่าตำหนักเงาเมฆาอยู่ตรงหน้าแล้ว จูเหยียนจึงโบกมือพลางเอ่ยว่า “ช้าลงหน่อย ช้าลงหน่อย”

ด้านนอกตำหนักเงาเมฆามีพระสนมฝ่ายในสามสี่นางยืนรออยู่หน้าประตู เมื่อมองเห็นเกี้ยวหลวงของเจินเฟยแต่ไกล ทุกคนต่างก็ย่อเข่าถวายคำนับ เว้นแต่ผู้ที่อยู่หน้าสุดเพียงผู้เดียว “ถวายพระพรพระสนมเจินเฟย ขอพระนางทรงพระเกษมสำราญเพคะ”

“ลุกขึ้นกันเถิด” เจินเฟยวางมือบนมือของจูเหยียน ก้าวลงจากเกี้ยวหลวง สายตาจับจ้องไปยังแผ่นหลังเบื้องหน้าพลางเอ่ยว่า “โหรวเฟย เจ้าก็มาด้วยหรือ”

โหรวเฟยเหลียวกลับไปมองด้านหลังแวบหนึ่งอย่างเฉยเมย ก่อนจะก้าวเท้านำเข้าไปในตำหนักเงาเมฆาเป็นคนแรก

อวิ๋นกุ้ยเหรินเรียกแพทย์หลวงมาตรวจ จนทำให้เหล่าพระสนมฝ่ายในแห่งหกตำหนักฝ่ายตะวันออกที่ยังไม่หลับใหลต่างพากันมาจนหมด หร่านชิงเหยาเดินตามอยู่รั้งท้าย สีหน้าเรียบเฉยเป็นปกติ