ตอนที่ 77 กลิ่นดอกลิลลี่

ตอนที่ 77 กลิ่นดอกลิลลี่

“นายหญิง เหลียงเหม่ยเหรินมาอีกแล้วเจ้าค่ะ”

ปั้นเซี่ยนำคนยกเครื่องล้างหน้าบ้วนปากเข้ามาภายในตำหนัก ขมวดคิ้วขยับเข้าไปใกล้อวิ๋นกุ้ยเหรินที่เพิ่งตื่นบรรทม บ่นพึมพำเสียงเบาว่า “ขยันมาตำหนักเราเสียทุกวัน ธุระอันใดก็มิบอกกล่าว พอนั่งทีก็ปาไปค่อนวัน”

ปั้นเซี่ยนั่งยองลงบนพื้น สวมรองเท้าให้อวิ๋นกุ้ยเหริน จากนั้นหยิบเสื้อคลุมตัวนอกปักลายเหมยแดงจากราวไม้ข้าง ๆ มาคลุมทับบนไหล่อวิ๋นกุ้ยเหริน รวบเกศาดำสลวยทิ้งตัวไว้ด้านนอก ครั้นปรนนิบัติรับใช้โดยนางกำนัลน้อย ล้างหน้าบ้วนปากอย่างเรียบง่ายเสร็จสิ้นแล้ว จึงประคองอวิ๋นกุ้ยเหรินไปนั่งหน้ากระจกทองแดง

ค่ำคืนเมื่อวันก่อนมีฝนตกพรำ ๆ ลงมาอีกระลอก ซู่ ๆ ซ่า ๆ อวิ๋นกุ้ยเหรินหลับได้มิดีจริง ๆ มือเรียวนวดหว่างคิ้วอยู่ครู่หนึ่งก็ทอดตกลงอย่างอ่อนล้า กำไลตรงข้อมือกระทบเข้ากับโต๊ะแต่งหน้า ทำเอาปั้นเซี่ยสะดุ้งตกใจ

อวิ๋นกุ้ยเหรินหลุบสายตาลงทันใด ยกขึ้นมาดูก็พบว่าไร้รอยบุบสลาย

“ช่วยข้าแต่งหน้าแต่งกายเถิด ยังดีที่วันนี้พระนางฮองเฮาทรงยกเว้นการถวายพระพรของทุกตำหนัก นางอยากมาก็ให้นางมา คงมิอาจอยู่ได้ทั้งวันหรอก” อวิ๋นกุ้ยเหรินในใจก็หงุดหงิดรำคาญใจ ทว่ารู้ดีว่ามิอาจลงมือทำร้ายคนหน้าเปื้อนยิ้ม เหลียงเหม่ยเหรินอ้างชื่อว่ามาอยู่เป็นเพื่อนคลายเหงา มาติดต่อกันได้สี่ห้าวันแล้ว ดั่งที่ปั้นเซี่ยเอ่ย พอนั่งทีก็ปาไปค่อนวัน