ตอนที่ 333 พอได้เป็นแม่ถึงรู้ว่าการเป็นแม่ไม่ง่ายเลย

พอเข้าประตูบ้านมา ปู่ ย่า และจู้ซิงโจวก็รออยู่ที่นั่นตั้งนานแล้ว

ปู่ยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นตรง ในมือยังถือกลองป๋องแป๋ง เตรียมจะหยอกล้อเหลนชายและหลานสาวเหลนตัวน้อย

ส่วนย่าก็บ่นพึมพำอยู่ข้าง ๆ “ในที่สุดก็เฝ้ารอจนพวกเธอกลับมาได้ บ้านเงียบเหงาไปตั้งหลายวันแล้ว”

หลินเยวี่ยอุ้มลูกน้อยเดินเข้าประตูบ้านมา ซูหรานเดินตามหลังมาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าจะไปสะดุดหรือชนอะไรเข้า

เด็กน้อยทั้งสองดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศคึกคักในบ้านเช่นกัน ดวงตากลอกไปมาอย่างว่องไว มองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แม้ในบ้านจะวุ่นวายโกลาหล แต่เด็กน้อยทั้งสองก็ไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย ยังคงส่งเสียงอ้อแอ้ตามลำพัง โบกแขนขาเล็ก ๆ ไปมา