ตอนที่ 112 น้าเจียง ฉันกลับมาแล้ว

พวกเธอไม่รู้ว่าสัตว์ดุร้ายทั้งสองตัวนี้จะเฝ้าอยู่ใต้ต้นไม้อีกนานแค่ไหน แต่พวกเธอรู้ดีว่า ตอนนี้ทำได้เพียงช่วยตัวเองเท่านั้น

“น้าเจียง น้าอยู่บนต้นไม้อย่าขยับนะ ฉันจะไปล่อพวกมันออกไป ก่อนที่ฉันจะกลับมา น้าห้ามลงจากต้นไม้เด็ดขาด” หลินเยวี่ยกล่าวด้วยสีหน้าแน่วแน่

เจียงเนี่ยนเต็มไปด้วยความกังวล ทว่าก็รู้ว่ายามนี้ทำได้เพียงเชื่อฟังการจัดแจงของหลินเยวี่ย เธอจึงกอดลำต้นไม้ไว้แน่นแล้วพยักหน้า

หลินเยวี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ เริ่มครุ่นคิดถึงแผนการรับมือ

เธอรู้ว่าไม่อาจปะทะตรง ๆ ต้องคิดหาวิธีอันชาญฉลาดเพื่อล่อสัตว์ดุร้ายทั้งสองตัวนี้ออกไป

เพราะอย่างไรเสียเธอก็คงไม่อาจหยิบปืนเอเคออกมาจากความว่างเปล่าต่อหน้าน้าเจียงเพื่อระเบิดหัวพวกมันได้

สายตาของเธอเหลือบไปเห็นหินยักษ์ก้อนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ในใจจึงผุดความคิดขึ้นมา