กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สายตาของเขาจับจ้องหลินเยวี่ยเขม็ง หวังจะมองหาพิรุธจากใบหน้าของเธอ
“ฉันเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากบ้านจริง ๆ แต่ของเยอะขนาดนี้ฉันขนคนเดียวไหวเหรอ” หลินเยวี่ยสบสายตาพ่ออย่างไร้ความเกรงกลัวแล้วสวนกลับเสียงดัง “อีกอย่าง ใครจะไปรู้ว่าพวกคุณฉวยโอกาสตอนฉันเพิ่งออกไปแล้วยักยอกของที่ตนดูแลกันเองหรือเปล่า”
น้ำเสียงของเธอแฝงความสงสัยและซักไซ้ ทำให้หลินเจี้ยนเต๋อชะงักไปในชั่วพริบตา
หลินเจี้ยนเต๋อเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
สีหน้าของเขายิ่งมืดมนลง ความโกรธแผดเผาอยู่ในใจ
“นังลูกอกตัญญู ยังกล้ามาสงสัยพวกเราอีกเหรอ ฉันจะแจ้งตำรวจมาจับแก” เขาตะคอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวังและเกรี้ยวกราด