เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 134 เสียงสะท้อนจากยุคเหล็กกล้า
ความสิ้นหวังประหนึ่งกระแสน้ำเย็นเยียบได้ถาโถมเข้าท่วมท้นทุกคนในห้องประชุม หัวรถจักรถูกทิ้งร้าง เขตถังเก็บน้ำมันเต็มไปด้วยตัวกลายพันธุ์ที่น่าสะพรึงกลัวและไม่รู้จัก เส้นทางกลับบ้านดูเหมือนจะถูกปิดตายลงในทันทีด้วยกำแพงเหล็กที่มองไม่เห็น ความเงียบงันก่อตัวขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม กดทับลงบนหน้าอกของทุกคนจนแม้แต่การหายใจก็ยังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก
สายตาของฮั่วอวิ๋นเฟิงกวาดผ่านทุกคน วิศวกรซุนนั่งหมดอาลัยตายอยาก หลี่เจี้ยนกั๋วมีแววตาที่ว่างเปล่า ลู่เสวี่ยกอดเด็ก ๆ ไว้แน่นขึ้น ปลายปากกาของเอเลน่าหยุดนิ่งอยู่บนกระดาษจนหมึกซึมเป็นวง แม้แต่มาร์คัสผู้เข้มแข็งเสมอมา คิ้วของเขาก็ยังขมวดเข้าหากันจนเป็นรอยย่นลึก บาดแผลเก่าที่ขาของเขากำลังปวดตุบขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศอันหนักอึ้งนี้ ราวกับกำลังเตือนให้รู้ถึงความเปราะบางของร่างกายนี้และทีมนี้ในยามนี้
ในจังหวะที่เงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจเต้น วิศวกรซุนที่ก้มตัวอยู่บนแผนที่เขตรูร์อันละเอียดและชำรุดทรุดโทรมจนจมูกแทบจะชิดกับกระดาษ ก็ได้ส่งเสียง "เอ๊ะ?" ออกมาอย่างแผ่วเบา แต่กลับดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้อง
เสียงนี้ทำลายความเงียบงัน ทุกสายตาพุ่งตรงไปยังช่างรถไฟอาวุโสผู้นี้ทันที